Realizacja kontaktów rodziców z dzieckiem

Walka, złośliwości, wzajemna nienawiść, pragnienie odegrania się na drugiej stronie, bezsilność. Realizacja kontaktów rodziców z dzieckiem w praktyce jest często drogą krętą i wyboistą.

W ostatnim czasie zauważa się coraz to większe problemy w zgodnej realizacji przez rodziców kontaktów ustalonych sądownie, bądź nawet tych wypracowanych ugodą. Niekoniecznie jest tu mowa jedynie o problemach ojców z widzeniami z dziećmi, sytuacje te dotykają również matek.

Utrzymywanie przez rodziców i ich dzieci wzajemnych kontaktów jest niezależne od władzy rodzicielskiej i stanowi nie tylko prawo, ale również wspólny obowiązek. Kontakty z dzieckiem mogą być realizowane w różnej formule, nie tylko przez przebywanie z dzieckiem (odwiedziny, spotkania z dzieckiem nie tylko w miejscu zamieszkania drugiego rodzica, ale także w ośrodkach pedagogiczno-psychologicznych w obecności pośredniej/bezpośredniej psychologa, salach zabaw lub innych miejscach przyjaznych dziecku), zabieranie dziecka poza miejsce jego stałego pobytu) i bezpośrednie porozumiewanie się, ale także utrzymywanie korespondencji, korzystanie z innych środków porozumiewania się na odległość, w tym ze środków komunikacji elektronicznej (art. 113 § 1 i 2 k.r.o).

Warto zapamiętać, iż:

  • prawo do utrzymywania osobistej styczności z dzieckiem mają rodzice nawet wówczas, gdy władzy rodzicielskiej zostali pozbawieni lub gdy władza ta została im ograniczona, bądź władzy tej nie realizują w ogóle;
  • prawo do utrzymywania kontaktów to również prawo dziecka rozłączonego z jednym lub obojgiem rodziców do utrzymywania regularnych stosunków osobistych i bezpośrednich
    z rodzicem/rodzicami;
  • wzajemne korzystanie przez rodzica i dziecko ze swej obecności stanowi podstawowy element życia rodzinnego, a prawo do kontaktów gwarantują nie tylko uregulowania krajowe, ale także Konwencja o Prawach Dziecka przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U.1991.120.526 z dnia 1991.12.23),
    jak i Europejska Konwencja o statusie prawnym dziecka pozamałżeńskiego sporządzona
    w Strasburgu dnia 15 października 1975 r. (Dz.U.1999.79.888 z dnia 1999.10.01);
  • uregulowanie kontaktów jednego z rodziców z dzieckiem w razie braku porozumienia rodzicielskiego w tym przedmiocie, tj. sporu rodziców, może nastąpić na podstawie orzeczenia właściwego sądu opiekuńczego wydanego w oparciu o wniosek jednego
    z rodziców lub z urzędu;
  • utrzymywanie kontaktów rodziców z dzieckiem może zostać ograniczone, a ingerencja sądu opiekuńczego następuje w każdym przypadku, gdy wymaga tego dobro dziecka;
    brak katalogu zamkniętego wskazującego w jaki sposób kontakty te mają być ograniczane powoduje, iż ich modyfikacja zależy od konkretnej sytuacji, a sąd nie jest związany sztywno zapisami ustawy w tym zakresie.

Życie i wychowanie w rozłączeniu nie jest łatwe, wygaszanie wzajemnych pretensji to codzienna praca nad sobą. Warto chronić swoje prawo do bycia blisko i na bieżąco dziecka, mieć świadomość, iż każdy z rodziców ma prawo do styczności z dzieckiem. Prawo daje nam różne narzędzia, by walczyć o swoje rodzicielstwo, warto korzystać z nich należycie oraz pamiętać, iż częstokroć zgodna realizacja kontaktów wymaga również pracy nad samym sobą i swoim podejściem.

Orzecznictwo:

  1. wyrok SN z dnia 30 września 1980 r., II CR 277/80, LEX nr 8270;
  2. wyrok SA w Katowicach z dnia 25 stycznia 2001 r., I ACa 1258/00, SAKa 2001/4/24-25;
  3. wyrok SN z dnia 8 września 2004 r., IV CK 615/03, LEX nr 122840;


Komentarze